İçeriğe geç

Görme engelli birisi çevresi nasıl tanır ?

Görme Engelli Birisi Çevresi Nasıl Tanır? Sessizliğin İçinden Gelen Bir Hikâye

Sevgili Bombas takipçileri, bugünkü yazımızda “Görme engelli birisi çevresi nasıl tanır” konusuna odaklanıyoruz.

Kayseri’de soğuk bir kış sabahıydı. Penceremin kenarında oturmuş, her zamanki gibi günlüğüme birkaç cümle yazıyordum. Ben 25 yaşındayım ve yazmak benim için sadece bir alışkanlık değil, içimde biriken duyguları dışarı çıkarmanın en güzel yolu. Bazen mutlu olduğum anları, bazen de kimseye anlatamadığım kırgınlıklarımı sayfalara bırakıyorum.

O sabah günlüğümün ilk cümlesi şöyleydi:

“Bugün bir insanın dünyayı gözleriyle değil, kalbiyle nasıl gördüğünü öğrenmek istiyorum.”

Bu cümleyi yazmama sebep olan kişi ise çocukluk arkadaşım Emre’ydi. Emre doğuştan görme engelliydi. Onunla yıllardır arkadaş olmamıza rağmen, bir gün boyunca onun dünyasını gerçekten anlamaya çalışmamıştım. Onun çevresini nasıl tanıdığını, bir sokağı nasıl ezberlediğini, insanları nasıl ayırt ettiğini hiç derinlemesine düşünmemiştim.

Bunu fark ettiğim an kendimden biraz utandım. Çünkü bazen bir insanın yanında yıllarca yürürüz ama onun yolculuğunu gerçekten görmeyiz.

Bir Sabah Yaptığımız Yürüyüş

Emre ile o gün Kayseri’nin sakin sokaklarından birinde buluştuk. Hava soğuktu, insanlar hızlı adımlarla işlerine yetişmeye çalışıyordu. Ben etrafıma bakıyor, binaları, ağaçları, tabelaları ve renkleri fark ediyordum. O ise bastonuyla yavaş ama kendinden emin adımlarla ilerliyordu.

İlk başta içimde garip bir merak vardı. Ona sürekli yardım etmek istiyordum. “Şurada kaldırım var”, “Önünde engel var”, “Dikkat et” gibi cümleleri söylemeye hazırlanıyordum.

Fakat kısa süre sonra fark ettim ki Emre benim düşündüğümden çok daha bağımsızdı.

Bir noktada ona sordum:

“Burayı nasıl biliyorsun? Hiç görmeden bu kadar rahat yürüyebiliyorsun.”

Gülümsedi.

“Ben burayı görmüyorum ama tanıyorum.” dedi.

Bu cümle beni çok etkiledi.

Çünkü ben bir yeri tanımak için önce ona bakmam gerektiğini düşünüyordum. Oysa Emre için bir yer; seslerden, kokulardan, dokunuşlardan ve hafızadan oluşuyordu.

Seslerle Kurulan Bir Harita

Yürümeye devam ederken bana çevresini nasıl tanıdığını anlatmaya başladı.

Öncelikle sesleri dinliyordu. Bir sokağın kendine ait bir sesi vardı. Arabaların hareketinden yolun genişliğini anlayabiliyor, insanların konuşmalarından çevredeki yoğunluğu hissedebiliyordu.

Bir dükkânın önünden geçerken durdu.

“Burası eskiden beri aynı yerde duran fırın.” dedi.

Şaşırdım.

“Nasıl anladın?”

“Ekmek kokusundan. Bir de içeriden gelen seslerden.”

Ben o ana kadar sadece gözlerimle çevremi algıladığımı fark ettim. Bir fırına baktığımda tabelasını, camını ve içindeki ürünleri görüyordum. Emre ise o fırını kokusuyla, sıcaklığıyla ve sesleriyle hatırlıyordu.

Bu durum beni hem etkiledi hem de biraz üzdü. Çünkü insanların dünyayı deneyimleme şekillerinin ne kadar farklı olabileceğini daha önce bu kadar güçlü hissetmemiştim.

Görmeden Bir Şehri Tanımak

Emre bana görevi çok basit bir şekilde anlattı:

“Bir insan sürekli baktığı şeyi gerçekten görüyor mu?”

Bu soru günlerce aklımdan çıkmadı.

Ben her gün aynı sokaklardan geçiyordum. Aynı binaların yanından yürüyordum. Ama çoğu zaman hiçbir ayrıntıyı fark etmiyordum. Oysa Emre, geçtiği her yerle arasında farklı bir bağ kuruyordu.

Bir ağacın yanından geçerken durdu.

“Bu ağacı biliyorum.” dedi.

“Nasıl?”

“Kabuğunun şeklinden. Yanından geçerken bastonumun verdiği histen.”

Elimi ağacın gövdesine sürdüm. Gerçekten de kabuğu diğerlerinden farklıydı. Yıllardır o sokaktan geçmeme rağmen bunu hiç fark etmemiştim.

O anda içimde büyük bir hayranlık oluştu. Çünkü Emre çevresini sadece tanımıyor, onunla bir ilişki kuruyordu.

Dokunmanın ve Hatırlamanın Gücü

Görme engelli bireyler çevrelerini tanırken dokunma duyusunu çok etkili kullanırlar. Bir kapının şekli, bir kaldırımın yapısı, bir eşyanın bulunduğu yer veya bir yüzeyin farklılığı onlar için önemli bilgiler taşır.

Emre bana evindeki düzeninden de bahsetti.

“Eşyaların yerini değiştirdiğinde benim için her şey değişiyor.” dedi.

Bu cümle beni düşündürdü.

Biz bazen evimizin içinde bir eşyayı kaybettiğimizde sadece birkaç dakika zorlanıyoruz. Fakat görme engelli birisi için alıştığı düzen, güven duygusunun önemli bir parçası olabiliyor.

Çünkü çevreyi tanımak sadece nerede ne olduğunu bilmek değildir. Aynı zamanda kendini güvende hissetmektir.

İçimdeki Hayal Kırıklığı ve Büyük Farkındalık

O gün eve dönerken uzun süre sessiz kaldım. İçimde garip bir duygu vardı.

Bir yandan Emre’nin güçlü olmasına hayranlık duyuyordum. Diğer yandan yıllardır yanında olduğum bir insanın hayatını anlamak için neden daha önce çaba göstermediğime üzülüyordum.

Kendimde küçük bir hayal kırıklığı hissettim.

Çünkü bazen insanlar engelleri sadece fiziksel durumlar olarak görüyor. Oysa asıl engel, toplumun anlamamakta ısrar etmesi olabiliyor.

Emre’nin ihtiyacı acınmak değildi. O sadece diğer insanlar gibi hayatını yaşamak, sokaklarda özgürce yürümek ve anlaşılmak istiyordu.

Bunu fark etmek benim için büyük bir değişimdi.

Günlüğümde Kalan Bir Cümle

O gece yine günlüğümü açtım.

Sayfanın başına şu cümleyi yazdım:

“Bazı insanlar dünyayı gözleriyle değil, kalplerinin oluşturduğu haritalarla keşfeder.”

Sonra uzun uzun Emre ile geçirdiğim o günü anlattım.

Onun çevresini nasıl tanıdığını düşündükçe, aslında hepimizin farklı yollarla yaşadığını fark ettim. Kimi insan renklerle hatırlar, kimi seslerle, kimi kokularla, kimi ise dokunuşlarla.

Dünya herkes için aynı yer olabilir ama herkesin dünyayı algılama biçimi farklıdır.

Bir Kahve Masasında Gelen Umut

Birkaç hafta sonra Emre ile tekrar buluştuk. Küçük bir kafede oturup uzun uzun sohbet ettik.

Ona o günün bende bıraktığı etkiyi anlattım.

Gülümsedi ve şöyle dedi:

“İnsanlar bazen göremediğim şeylere üzülüyor ama benim gördüğüm birçok şeyi fark etmiyorlar.”

Bu söz beni derinden etkiledi.

Çünkü gerçekten de hayatımız boyunca birçok şeyi gözümüz açıkken kaçırıyoruz. Bir dostun sesindeki yorgunluğu, bir ağacın kokusunu, bir sokağın kendine has havasını, yanımızdaki insanların hikâyelerini…

Emre bana sadece görme engelli bir bireyin çevresini nasıl tanıdığını öğretmedi. Bana dikkat etmeyi, anlamayı ve daha yavaş yaşamayı öğretti.

Görme Engelli Birisi Çevresi Nasıl Tanır?

Bugün geriye dönüp baktığımda bu sorunun cevabının sadece birkaç kelimeyle anlatılamayacağını düşünüyorum.

Görme engelli birisi çevresini seslerle, dokunarak, kokularla, hafızasıyla ve deneyimleriyle tanır. Bir yerin yolunu sadece fiziksel özellikleriyle değil, kendisine hissettirdikleriyle öğrenir.

Bir kaldırımın şekli, bir kapının sesi, bir insanın yürüyüşü, bir dükkândan gelen koku onun için birer işarettir.

Ama bence en önemli şey şudur:

İnsan çevresini sadece gözleriyle tanımaz. İnsan, bağ kurduğu her şeyi farklı bir şekilde keşfeder.

Emre ile yaptığım o yürüyüşten sonra ben de çevreme farklı bakmaya başladım. Daha dikkatli dinliyorum, daha fazla fark ediyorum ve insanların görünenden çok daha fazlası olduğunu hatırlıyorum.

Kayseri’nin o soğuk sabahında başlayan küçük bir yürüyüş, bana hayatım boyunca unutmayacağım büyük bir ders verdi.

Bazı insanlar dünyayı gözleriyle değil, kalpleriyle keşfeder.

Ve bazen gerçekten görmek için sadece bakmak yetmez.

“Görme engelli birisi çevresi nasıl tanır” konusundaki yazımızı okuduğunuz için teşekkür ederiz. Bombas olarak sizlere her zaman kaliteli içerik sunmaya devam edeceğiz.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

şişli escort betxper
https://www.bulgsm.com https://educloud.com.tr https://rivalreklam.com.tr Sitemap