Kayseri’de Dar Bir Sokakta Başlayan Hikâye
Sizin İçin Seçtik: Sporin orijinal mi ?
Kayseri’de kışın soğuğu başka olur. İnsan sadece üşümez; sanki içi de yavaş yavaş donar. O yıl 25 yaşındaydım ve hayatımın en tuhaf dönemlerinden birinin tam ortasında, yarım kalmış cümleler gibi bir evin içinde yaşamaya çalışıyordum. Günlüklerime bile tam yazamıyordum artık; kelimeler sanki benden uzak duruyordu.
Yeni taşındığım ev küçük bir apartman dairesiydi. Eski evden getirdiğim eşyalarla doluydu ama bir şey eksikti. Bunu her sabah uyanınca hissediyordum. Özellikle salon… Duvarlara bakınca boşluk değil, bir tür yalnızlık görüyordum.
O gün karar verdim: yeni bir koltuk alacaktım.
Bir Koltuğun İçine Sığan Hayaller
Mobilya mağazasına ilk girdiğimde içim garip bir şekilde umutla doldu. Her şey düzenliydi, ışıklar yumuşaktı, koltuklar sanki “otur ve hayatını toparla” der gibi dizilmişti.
Satıcı yanımda yürürken sürekli anlatıyordu:
“Bu model yeni geldi, bu daha sert süngerli, bu daha yumuşak…”
Ama benim aklım başka bir yerdeydi. Çünkü aslında bir koltuk almaktan fazlasını yapıyordum. Hayatımın dağılmış bir parçasını yeniden yerine koymaya çalışıyordum.
Tam o sırada köşede duran bir 3’lü koltuk dikkatimi çekti. Gri tonlarında, sade ama ağırbaşlı bir duruşu vardı. Sanki çok şey görmüş ama susmayı öğrenmiş bir insan gibiydi.
Satıcıya dönüp tek bir soru sordum:
“Standart 3’lü koltuk ölçüleri nedir?”
Bu soru basit bir merak gibi görünüyordu ama aslında zihnimde başka bir şey dönüyordu. Yeni evime sığıp sığmayacağını hesaplıyordum ama daha derininde, ben bu hayata sığıyor muyum diye soruyordum kendime.
Satıcı hemen cevap verdi:
“Genelde 3’lü koltuklar 200 ile 240 cm genişlik arasında olur. Derinlikleri 80-100 cm civarındadır. Yükseklik de ortalama 80-90 cm.”
Rakamlar havada asılı kaldı.
200–240 cm.
Garip bir şekilde bu ölçüler bana hayatın sınırlarını hatırlattı. Sanki insan da belli bir ölçüye sığmalıymış gibi… Düşüncelerim ağırlaştı.
Boş Odanın İçindeki Sessizlik
Koltuğu almaya karar verdim. Eve teslim edildiği gün, kapıdan içeri girerken kalbim hızlı atıyordu. Sanki yeni bir eşya değil de yeni bir dönem giriyordu hayatıma.
Nakliyeciler koltuğu içeri taşıdıklarında salon bir anda değişti. O boşluk dolmuştu ama garip bir şekilde daha da belirgin hale gelmişti. Çünkü artık eksik olan şey fiziksel değil, duygusaldı.
Koltuğun önünde uzun süre durdum.
“Bu mu?” dedim kendi kendime.
O an fark ettim ki mesele koltuk değildi. Mesele, üzerine oturacak biri olmamasıydı.
Günlük defterimi açtım o gece. Yazdım:
“Bir koltuk aldım ama içimdeki boşluğu ölçemiyorum. Belki de hiçbir mobilya insanın içini doldurmuyor.”
Ölçülerin İçinde Sıkışan Düşünceler
Ertesi gün tekrar mobilya mağazasına gittim. Bu kez daha dikkatliydim. Koltukların sadece rengine değil, ölçülerine bakıyordum.
Satıcıya tekrar sordum:
“Standart 3’lü koltuk ölçüleri nedir, bir daha söyleyebilir misiniz?”
Bu kez cevap daha netti:
“200–240 cm genişlik, 85 cm civarı derinlik, 80–90 cm yükseklik.”
Ama ben artık sayılardan çok başka bir şeyi düşünüyordum. İnsan ilişkilerini, evlerin içinde geçen sessizlikleri, koltukların üstünde yaşanan tartışmaları…
Bir koltuğun ölçüsü aslında bir hayatın ölçüsü olabilir miydi?
Bu düşünce bana hem saçma hem de çok gerçek geldi.
Hatıralarla Dolu Bir Akşam
O gece eski sevgilim aklıma geldi. Ayrılığımızın üzerinden aylar geçmişti ama bazı şeyler zamanla geçmiyordu, sadece şekil değiştiriyordu.
Bir zamanlar o koltuğa birlikte oturacağımızı hayal ederdik. Film izlerken birbirimize yaslanırdık. Kahkahalar, sessizlikler, küçük tartışmalar…
Şimdi o koltuk tek başınaydı. Tıpkı benim gibi.
Elimi koltuğun kumaşına koyduğumda garip bir sıcaklık hissettim. Sanki o an geçmişle bugünün arasında bir yer açılmıştı.
“İnsan bazen sadece oturacak bir yer aramaz,” dedim içimden, “aynı zamanda ait olacağı bir an arar.”
Kayseri’nin Soğuk Gecelerinde İç Ses
Bombas okurlarına özel hazırlanan bu içerikte “Standart 3’lü koltuk ölçüleri nedir” hakkında en önemli detayları derledik.
Kayseri’nin geceleri sessiz olur ama bu sessizlik huzurlu değildir. İçinde düşüncelerin daha yüksek sesle konuşur.
O koltuk evin tam ortasında dururken ben kenarda duruyordum. Bir koltuk 200–240 cm arasında değişen bir genişliğe sahipti ama benim içimdeki boşluk ölçülemeyecek kadar büyüktü.
Bir süre sonra oturdum.
İlk kez.
Yumuşak değildi, sert de değildi. Tam ortadaydı. Tıpkı hayatım gibi.
O an anladım ki bazı şeyler kusursuz olmak zorunda değildi. Sadece var olmaları yeterliydi.
Bir Evin Gerçekleşen ve Gerçekleşmeyen Hikâyesi
Günler geçtikçe koltuk evin parçası oldu. Ama ben hâlâ kendimi eve ait hissetmiyordum.
Sabahları kahvemi alıp koltuğa oturuyor, camdan dışarı bakıyordum. Sokaktan geçen insanlar, hızlı adımlar, yetişilmesi gereken hayatlar…
Ben ise sadece oturuyordum.
Bir gün defterime şunu yazdım:
“Standart 3’lü koltuk ölçüleri nedir diye sormuştum. O gün aslında kendime şunu sormuşum: Ben bu hayata kaç santimetre sığabiliyorum?”
Bu cümleyi yazarken boğazım düğümlendi.
Koltuk, İnsan ve Boşluk
Zamanla koltuk sadece bir eşya olmaktan çıktı. Üzerinde sabahladığım, düşündüğüm, sustuğum bir yer oldu.
Bazı geceler uyuyakaldım. Bazı geceler sadece tavana baktım.
Koltuk 200–240 cm genişliğinde olabilirdi ama bazen bir insanın ağırlığını taşımak bundan çok daha fazlasını gerektiriyordu.
Bir gün annem aradı.
“İyi misin?” dedi.
Uzun bir sessizlik oldu.
“İyiyim,” dedim, ama sesim bana bile yabancıydı.
Bir Ölçü Değil, Bir His
Zaman geçtikçe şunu fark ettim: Koltuk ölçüleri aslında sadece fiziksel bir bilgi değildi. 200–240 cm bir genişlik değil, bir yaşam alanıydı. İçine kimin sığdığı, kimle dolduğu, ne kadar boş kaldığı daha önemliydi.
Benim koltuğum hâlâ aynı yerde duruyordu. Ama artık ona baktığımda bir eşya görmüyordum.
Bir başlangıç görüyordum.
“Standart 3’lü koltuk ölçüleri nedir” hakkındaki meraklarınızı giderebildiysek ne mutlu bize. Bombas ailesi olarak her zaman yanınızdayız!
Sonunda Değişen Şey Koltuk Değil, Benim Bakışım Oldu
Bir akşam yine koltuğa oturdum. Dışarıda Kayseri’nin soğuğu vardı. İçeride ise hafif bir sıcaklık.
Koltuk aynı koltuktu. Ölçüleri aynıydı:
200–240 cm genişlik, 80–100 cm derinlik, 80–90 cm yükseklik…
Ama benim için artık bu rakamlar hiçbir şey ifade etmiyordu.
Çünkü artık biliyordum: İnsan, ölçülere değil; yaşadığı anlara sığar.
Ve ben, o koltuğun üzerinde, kendime yeniden sığmaya çalışıyordum.